balkabağı
balkabağı olan ben miyim,
yoksa saatler mi düşman bana her seferinde?
ya da hayat mı bırakmış ayakkabısını,
koşar adım inerken merdivenlerden?
çalınca saat onikinci kez,
başa mı dönecek her şey?
sarkaç duracak,
ve balkabağı olan ben mi olacağım?
yoksa hepimiz balkabakları mıyız,
saatin çalmasını bekleyen?
—
7.11.08 — 11.50
ilham
İlhamımı kaybettim artık,
Yazacak şeyler bulamıyorum, kelimelerim bitti, gücünü sonsuza yitirdi, ben de sıradanlaştım…
Kalıpların içine girmeye başladım hem de, sırada, o, bu gibi…
Ve bunun suçlusu herkes iken kimseyi suçlamıyorum…
Hayattan kopasım var… Aslında okul bitince daha güzel olacak; artık HİT´te olmak istiyorum, HTT de olur,
AFL bitsin artık!
8.5.8 10.30
iyi gün dostlarım
makyajlarınızı silince, ya da akınca rimelleriniz yağmurda, ne kadar da yalansınız!
iyi gün dostlarım,
tutmayın elimden!
16.04.08
21.39
ciddi
Geçmişe doğru sonsuz yolculuklar yapıyorum…
Hayatımı sorguluyorum, ne yapıyorum, neden?
Klişelerin dışına pek çıkamıyorum,
Ve sonuç olarak hayat aynı, devam ediyor.
Yapacak bir şey de olmadığınıa göre;
Değişiklikler lazım.
Ciddi değişiklikler.
9.4.8 21.00
kapalı
Dünyaya kapalı kulaklarım var benim,
Öfkenizi, düşmanlığınızı, kırgınlığınızı işitmeyen…
Dünyaya kapalı gözlerim var benim
Sadece istediğim şeyleri bana gösteren
Acıyı, kederi, umutsuzluğu silip atan
Dünyaya kapalı zihnim var benim
Sizin, o, dünya dediğiniz dünyanızda yaşadıklarınızı algılamayan, görmeyen, duymayan, bilmeyen…
Kapattım dünyaya zihnimi,
Siz de yalnız bırakın artık beni!
16.20 7.4.08
bazen, eski defterleri açmaz mısın?
çünkü ben kayboldum
geri dönmem imkansız!
—
her şeyi bıraktım, artık çok mutluyum!(21.25)
kan
Hayattan aldığım zevkin her geçen gün azaldığını fark ettim.
Eskiden severek yaptığım şeyleri sevmediğim bir dönemdeyim. İtilmiş, köşesine çekilmiş ve mutsuz.
Tarih değil, hatalar derler ama, ben de mi hatalarımın mahkumu oldum?
Bilmiyorum.
Ve, bilmek de istemiyorum.
Çünkü, ne kadar çok bilirsem, o kadar başım ağrıyor.
Ve ben, bu yokluğun içinde varolmaktan, varlığın içinde yok olmaktan yoruldum.
Aşkım*, ak boğazımdan beyaz gömleğime, gömleğin boyansın…
Tek bir hamleyle…
Tek bir…
Ve bitsin…
Bu oyun, bitsin.
27.3.08 11.22
*: kan
Sonsuz Huzur
Mutlu değilim ben büyüklerin kocaman sandıkları dünyasında. Ait değilim buralara, hayatım, istediğim gibi değil, ve asla olmayacak. Çünkü bir seçim yapmak zorunda bırakıldım, hoş, seçme hakkı bana ait bile değildi ya…
Şimdi Aydın F Tipi Kapalı´da, dirsek çürütüyorum, istemediğim şekilde. Ve burada daha 2,5 yılım var, ve çile dolduruyorum sepete her geçen gün…
Hayatın anlamsızlığı üzerinde yoğunlaşınca boşlaşıyorum ve yoruluyorum.
Hayat, beni çok yordu.
Artık, sonsuz huzuru istiyorum.
Bilmiyorum, ne kadarlık, kaç günlük, kaç saatlik pilim kaldı…
Ve, yoruldum.
Artık bitsin istiyorum.
Bitirecek gücüm yok.
Bitirmeye taakatim yok.
20.03.08 21.7
Çığlık
Tedirgin bakan iki göz, sonsuza yol alan, boğulan derinlerde, kaybolan, ölen sonsuza…
Bana doğru, bakmıyor, ayna yok karşımda…
gittikçe irileşen, yorulan ve yok olan gözlerim var benim, hayatın pisliğini emen, hücrelerine beynimin işleyen gözlerim…
Görüyor gözlerim o sesi, o, derinden, sonsuz çığlıkları görüyor, işliyor hafızamın derinlerine, unutamayacakmışçasına…
—
Kapatıyorum gözlerimi, çığlık devam ediyor.
—
Bitti.
—
Çığlık bitti çünkü dünyaya kör gözlerim vardı.
Ve öldüm.
Bitti.
Başladı.
Çığlık.
19.3.2008 21.3
I won´t be broken again!
bu beyaz sayfalar
Birbirimize itiraf edemediğimiz şeyleri yaşıyoruz bu beyaz sayfalarda,
Ömürsüz bir yalnızlık kaplarken insanın vücüdunu, sorumluluklar alıp kaçırıyor yalnızlığı, geri vermemecesine, dersler, yaşantı, aile, arkadaşlar…
Ve bilinmezlik mahzeninden bir kadeh şarap çıkarıyorum kendime, kulağımda ömürsüz yolculuklardan çıkan notalar var…
İçip bitiriyorum, saki, bir kadeh daha…
Gittikçe parlaklığım artıyor, filmlerde insanlar ölürken içinden ışık çıkar da beyazlaşırlar ya, aynen öyle…
Ruhum uçup gidiyor.
Geride,
Yarım kalmış bir kadem, ve yanık film kareleri*…
*Yanık film kareleri: Sobe şarkısı.
9.33
19.3.08
